Kim jestem, kiedy nie mówię o sprzedaży

Bo to nie jest osobna część życia. Sposób, w jaki uczę się jeździć na rowerze, jest dokładnie tym samym sposobem, w jaki podchodzę do budowania firmy: technika przed siłą, powtórzenia przed zrywami, przejrzenie trasy przed zjazdem.

W CrossFicie nie da się oszukać progresji — ciężar rośnie w miesiącach, nie w dniach. W strzelectwie taktycznym liczy się procedura wykonana pod presją czasu, a nie pojedynczy dobry strzał. W kitesurfingu nie da się iść na siłę: albo pracujesz z wiatrem, albo lądujesz w wodzie. W downhillu patrzysz tam, gdzie chcesz jechać, a nie na przeszkodę.

Wszystkie te zasady przenoszą się jeden do jednego na prowadzenie firmy. W podcaście poświęciłem temu cały odcinek.

O rytmie zamiast równowagi

Nie wierzę w work-life balance rozumiany jako równy podział doby. W praktyce są tygodnie, w których pracuję dużo, i takie, w których nie pracuję prawie wcale. To, co da się utrzymać, to nie równowaga, tylko rytm — świadome przełączanie się między trybami zamiast ciągłego przebywania w jednym.

Rodzina jest w tym rytmie punktem stałym, a nie zmienną, którą się dopasowuje do kalendarza. To jedyna zasada, której nie negocjuję.